آمده كه آن حضرت مىفرمايد : « پنج چيز به من ارزانى داشته شده كه پيش از من خداوند متعال آنها را به كسى از پيامبران نداده است ، خداوند متعال چنان بيم مرا به دل دشمنان افكند كه از مسافت يك ماه از من بيم داشتند ، زمين براى من مسجد و پاك مقرر شده است ، چنان كه هر گاه وقت نماز هر فرد از امت من فرا رسد ، بايد نماز بخواند ، غنيمتها براى من حلال گرديده‌اند . حال آنكه پيش از من براى كسى حلال نبوده‌اند ، خداوند به من مقام شفاعت بخشيده ، پنجم آنكه هر پيامبرى به طور ويژه به سوى قوم خود بر انگيخته مىشد و من به سوى تمامى مردم بر انگيخته شده‌ام » . همچنين از ابى موسى اشعرى روايت شده است كه رسول خدا ( ص ) فرمود : « سوگند به ذاتى كه جان من در قبضهء قدرت اوست ، هر كس پس از اين - خواه يهودى يا نصرانى - نام مرا بشنود ، آنگاه به من ايمان نياورد ، به دوزخ در خواهد آمد » . سعيد بن جبير بر اين باور است كه آيهء « وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ مِنَ الْأَحْزابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهُ / هر كس از اين گروه‌ها كه او را انكار كند ، دوزخ وعده‌گاهش خواهد بود » مؤيد همين حديث است « 1 » . 5 ) چنان كه در حديث شفاعت آمده كه تو نخستين فرستاده به سوى زمينيان هستى ، منظور از آن فراگير بودن بعثت او نيست بلكه اوليت ارسال او است « 2 » . از اين روى نوح ( ع ) نخستين رسولى است كه خداوند متعال به سوى مشركان ( قومش ) فرستاده است « 3 » . 6 ) دانش من - به عنوان يكى از عامّه مسلمانان نه به عنوان يك متخصص پژوهش‌هاى قرآنى - به اين درجه رسيده است كه اين قاعدهء شرعى را دريابم كه خداوند متعال تا زمانى كه پيامبرى را براى هدايت مردم به راه راست ، نفرستاده باشد ، هرگز آنان را كيفر نخواهد داد ، چنان كه در تأييد اين موضوع مىفرمايد : « هرگز [ قومى را ] تا زمانى كه پيامبرى در ميان آنان بر نيانگيخته‌ايم ، كيفر نخواهيم داد » [ إسراء / 15 ] . اگر بپذيريم - بنابر قول متواتر - حضرت نوح ( ع ) در جنوب عراق برانگيخته شده بود ( دست كم بيشتر محققان چنين نظرى دارند ) ، آنگاه خداوند دادگرترين دادگران است چگونه - به عنوان نمونه - مصريان و سوريان و ساكنان جزيرة العرب را به سبب آنكه عراقيان نوح را انكار كردند و آيين استوار او را نپذيرفتند ، كيفر داده است ، حال آنكه خداوند متعال مىفرمايد : « به كيفر گناهان خويش غرق شدند و سپس به

--> ( 1 ) . مجموعهء فتاوى شيخ الاسلام احمد بن تيمية ، 4 / 203 - 208 ، 11 / 169 - 170 ، 19 / 9 - 12 ، 101 ، 103 ؛ ضامح قطان ، پيشين ، ص 20 - 21 . ( 2 ) . محمد رشيد رضا ، تفسير المنار ، 7 / 503 . ( 3 ) . پيشين ، 8 / 436 .